اسماعيل عليمحمدي ثمرين

پیام مدیر

اسماعیل علیمحمدی ثمرین

با عرض سلام و ادب خدمت تمامی بازدیدکنندگان، بویژه ثمرینی های عزیز، به وبلاگ ما خوش آمدید.اردبیل استان مقدس ما و ثمرین زادگاه تاریخی مان طبعاً وقایع و حوادث بسیار مهم و قابل توجهی دارد و چه بسا که هر قسمتی از خاک آن شاهد اتفاقات و پیشامد های تاریخی میباشد. ولی چون همۀ آنها گردآوری نشده و یا حوادث طبیعی و تحولات تاریخی نوشته های پیشین را از بین برده است برای نسل معاصر و آیندگان، با همۀ علاقه ایکه در این راه هست، تحصیل اطلاعات کامل از سرگذشت اجداد خود مشکل بلکه محال گردیده است. در سفرنامه های جهانگردان و کتابهای تاریخ، نکات و نوشته های پراکندۀ بسیاری دربارۀ گذشته های این دیار به چشم میخورد و در گفتگو با سالخوردگان و روشنفکران معدود عصر ما، مطالب قابل توجهی راجع بدان به نظر میرسد که مجموع آنها میتواند قسمتی از وقایع تاریخی این دیار باستانی را بازگو نماید و همشهریان را از سرگذشت پدران خود و زادگاه آنان آگاه سازد .از خوانندگان دانشمند و همشهریان صاحب نظر به سبب نقائص ممکن پوزش میخواهیم و یادآوریهای ارباب اطلاع را برای تصحیح اشتباهات به دیدۀ منت می پذیریم .

[ شنبه چهارم دی 1389 ] [ 21:39 ] [ اسماعيل عليمحمدي ثمرين ]

[ ]

آیت الله شیخ عبدالله بحرالعلوم ثمرین

عالم فاضل و فقیه کامل آیت الله شیخ عبدالله روحی ( بحرالعلوم ) فرزند ملا روح الله از علمای معاصر اردبیل بود که در سال 1261 هجری شمسی در یک خانوادۀ علمی و مذهبی درثمرین دیده به جهان گشود ، نیاکانش آشنا به علم و دانش و به آخوندلار مشهور بوده اند . شیخ عبدالله مراحل ابتدائی را در نزد پدر و عموهای خویش شروع و سپس مقدمات را در بادکوبه ( مرکز علمی و صنعتی آن زمان ) و سطح را در مشهد تلمذ و برای ادامۀ تحصیل و تکمیل معلومات به نجف اشرف عزیمت نموده و در محضر اساتیدی چون شریعت اصفهانی و ملا محمدکاظم خراسانی (صاحب کفایة الاصول ) و سایر علمای اعلام ، فقه و اصول و حکمت اسلامی را به مرتبۀ کمال رسانید و به درجۀ اجتهاد نائل گردید . آقای روحی بخاطر داشتن هوش و استعداد زیاد و مراتب علمی در حوزۀ درس مرحوم آخوند خراسانی منحصر به فرد بوده و با دقت نظری که داشته خود استاد را متحیر مینمود که سرانجام لقب « بحرالعلوم » به او داده می شود .

وی به اتفاق آیت الله العظمی سید ابوالحسن اصفهانی یکی از مشهورترین مرجع تقلید عالم تشییع ، در محضر آخوند خراسانی تلمذ کرده اند که پس از استاد مرجعیت شیعه به سید ابوالحسن اصفهانی یعنی دوست و هم درس شیخ عبدالله میرسد ، شیخ از طرف ایشان بعنوان نمایندۀ تام الاختیار مرجعیت شیعه و حاکم شرع آذربایجان منصوب می گردد . در علوم دینی از دانشمندان معروف بوده و فتوی می داد و در اجرای احکام نظارت مینمود . شیخ عبدالله علاوه بر فقه و اصول و حکمت بر مثلثات ، ریاضیات و نجوم احاطۀ کامل داشت و از نظر طبی و هواشناسی در منطقه بی نظیر بود . چنانکه در یکی از ماههای رمضان برای تعیین روز عید فطر مردم دچار اشتباه می شوند که آقای بحرالعلوم یک روز قبل اعلام می نماید فردا عید فطر است و برای نماز فطر آماده شوید که مردم باور نمی کنند و فردا به منزل وی مراجعت می نمایند که در کمال تعجب می بینند شیخ صبحانه می خورد و حتی چای برای مهمانان می آورد و به آنان متذکر می شود ؛ که امروز عید است و بعد از ظهر هم برف زیادی خواهد آمد ، خرمن هایتان را جمع آوری کنید یا حداقل روی محصولاتتان را بپوشانید تا در زیر برف سنگین فاسد نگردد . مردم با شنیدن این حرف یکه خورده و می گویند در فصل تابستان هوا به این گرمی باریدن برف غیر ممکن است که در بعداز ظهر همان روز این اتفاق می افتد و مردم با مشاهدۀ برف در مرداد ماه متعجب می شوند .

درکتابها مطالب زیادی دربارۀ وی نوشته شده و در باب زهد و تقوی و مقام علمی او سخنان زیادی گفته اند . صاحب « تاریخ اردبیل و دانشمندان » دربارۀ او می نویسد : شیخ عبدالله ثمرینی یکی از افاضل بلکه از مجتهدین اردبیل است در اردبیل به تدریس سطح عالی مشغول بوده مقدمات را در بادکوبه و سطوح عالیه را در مشهد به پایان رسانده و اسفار را در محضر دانشمند بزرگ چون حاج فاضل مدرس به مرتبۀ کمال رسانیده و پس از استاد ، مدرس حکمت شده و به اردبیل مراجعت نموده پس از یکسال اقا مت در زادگاهش برای تکمیل مراتب علمیه به نجف اشرف رهسپار گشته ، در محضر اساتید وقت مانند شریعت اصفهانی و سایر علمای اعلام کسب فیض نموده ، بعد از هشت سال اقامت در نجف به وطن بازگشته و در اردبیل مشغول تدریس و معروف به « حکمی » گردیده .

در جنگ جهانی دوم هنگام ورود متفقین به ایران محض احساس ورود روسها از مرز اردبیل شیخ عبدالله چنین گفته : « خدایا دیدار آنها را به این بندۀ حقیر قسمت نفرما » پس از سه روز به رحمت ایزدی پیوسته . یکی از خصایص وی مطلقه ساختن زنی که مردش غا ئب و بی خبر و اثر است بوده و چندین زن را به رای وفتوای خود طلاق داده ، از این لحاظ در اردبیل مخالف زیادی پیدا کرده بوده و مخالفین جهت اعتراض پیش مرجع تقلید به نجف اشرف ( مرکز تفقه اسلامی ) وقت مراجعه میکنند که در جواب به مراجعین نوشته می شود ، رأی و فتوای ما همان رأی و فتوای شیخ عبدالله بحرالعلوم ثمرینی می باشد .

حضرت آیت الله بحرالعلوم حوزۀ درسی وسیعی داشت ، حاشیه ای بر کتب مختلف نوشته و در منطقۀ آذر بایجان علما و فضلای بزرگی از محضر او تلمذ کرده اند .

آیت الله شیخ عبدالله بحرالعلوم پس از تلاش و کوشش در راه علم و دانش و ترویج دین و احکام اسلام در سال 1320 هجری شمسی دعوت حق را لبیک گفت و در ثمرین به خاک سپرده شد .

[ یکشنبه دهم اردیبهشت 1391 ] [ 21:54 ] [ اسماعيل عليمحمدي ثمرين ]

[ ]

جهانبخش علیمحمدی ثمرین

نام : جهانبخش ( علی آقا )

نام خانوادگی :علیمحمدی ثمرین

نام پدر : کربلایی طالب

اولین پگاه : 3/11/1346

آخرین نگاه : 10/7/1390

شادروان جهانبخش علیمحمدی روز سوم بهمن 1346 در خانوادۀ کشاورز در بخش ثمرین دیده به جهان گشود . وی چهارمین فرزند کربلایی طالب و بنام (علی آقا ) مشهور بود . او پس از طی دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی در زادگاهش ، جهت ادامۀ تحصیل و نهایتاً اشتغال به تهران آمد و پس از گرفتن دیپلم در رشتۀ ادبیات و بعد از گذراندن خدمت سربازی در جبهه های جنوب در دوران دفاع مقدس ، به استخدام امداد خودرو شرکت واحد بعنوان مکانیسین درآمد .

جهانبخش در سال 25/3/1372 در سن 26 سالگی ازدواج کرد از ثمرۀ این ازدواج یک دختر و دو پسر بنامهای امیر و امید میباشد ،

وی از همان ابتدا به عزاداری و زنجیرزنی های ماه محرم و صفر اهمیت زیادی می داد ، علی الخصوص از تعزیه داری و شبیه خوانی عاشورا ( که خودش نیز تعزیه خوان در نقش حر بن یزید ریاحی ویکی از بنیانگذاران تعزیه خوانی سنتی در شهرری بود ) هرگز غافل نمی شد .

سرانجام در یکی از غم انگیزترین روزهای پاییز 1390 بر اثر حادثۀ دلخراش در ثمرین از درخت گردو سقوط کرد ، پزشکان اردبیل از معالجۀ فرزند سبلان باز ماندند و تلاش پزشکان تهران هم به جایی نرسید و برای همیشه دعوت حق رالبیک گفت . پیکر پاک شادروان جهانبخش پس از تشییع و احترام در بهشت زهرای تهران - قطعۀ 309- ردیف 34- شمارۀ 32 به خاک سپرده شد .

یاد و نام جهانبخش علیمحمدی که الگوی نمونه ای از شجاعت و فداکاری است برای ما همیشه زنده خواهد بود .

[ یکشنبه یازدهم دی 1390 ] [ 12:41 ] [ اسماعيل عليمحمدي ثمرين ]

[ ]

قحطی و مجاعه در اردبیل

یکی از وقایع سخت و قابل تأسف اردبیل قحطی و خشکسالی سنوات 1335 و 1366 قمری است که هنوز هم یاد آن ، کسانی را که گرفتار آن بوده اند ، به لرزه درمی آورد و مبداء تاریخی برای مردم این شهرگردیده است . این سالها مصادف با جنگ بین الملل اول بود ، قحطی و کمبود خواربار از نتایج هر جنگی است ولو کوچکتر و محدودتر باشد . در آن جنگ ، چنانکه در جنگ دوم جهانی هم اتفاق افتاد ، سپاهیان متخاصم که در کشور ایران بودند ، غلات و مایحتاج مردم را به عناوین گوناگون از دست آنها درآورده برای تأمین غذای سربازان خود میبردند . در جنگ جهانی دوم ، که روسها و انگلیسیها ایران را اشغال کردند ، قحطی را به یک جهت دیگر نیز بر ملت ایران تجویز نمودند و آن این بود که ایرانیان گرفتار این سختی گردند و مشکلاتی برای اشغالگران و مزاحمتی در امر حمل سلاح و مهمات آمریکائی برای روسیه ، که از طریق ایران صورت می گرفت ایجاد ننمایند .

در تمام این قحطی ها عامل اصلی قهر طبیعت و نبودن محصول بود . بدین معنی که در این سالها در اردبیل و نقاط مجاور بارندگی کم میشد و یا اصولاً به قول سعدی آسمان آنقدر بر ساکنان اینحدود بخیل می گشت آنچه هم که زارعین از گلوی خود بریده بصورت تخم در زمین می افشاندند بر اثر نبودن برف و باران لب تر نمیکردند . در نتیجه مردم مواجه با فقدان مواد غذائی می شدند و اگر این بلا یکی دو سال طول می کشید بناچار شهر و دیار خود را رها کرده دسته دسته به نقاط دیگر کوچ می نمودند و یا از گرسنگی و امراضی که بر اثر بی غذائی بروز میکرد ، گروه گروه به هلاکت میرسیدند . اما قحطی سال 1320 خورشیدی و سنوات بعد از آن معلول قهر طبیعت نبود بلکه مصیبتی بود که بطور مصنوعی بوسیلۀ نیروهای مهاجم برای مردم بی پناه به ارمغان آمد . اردبیل اصولاً ، منهای سالهای استثنائی که بارندگی نشود ، منطقۀ غلّه خیز است و بخشهای اطراف آن ، بویژه دشت مغان ، ارشق و دامنه های سبلان و باغرو از حیث تولید غلّه از مناطق مستعد ایران بشمار می آیند و گاهی حتی در زمانهائی که اصول کشاورزی جدید در آن معمول نبود ، سالانه دهها هزار تن گندم و جو از آنها صادر می شد . در آن سال نیز اردبیل و اطرافش محصول خوب داشت و مقدار زیادی در انبار مالکان و تجار جمع آوری گشته در آستانۀ فروش و صدور به نقاط دیگر بود . این سیاست انگلیس و نیاز روس ها بود که متفقاً به مرحلۀ اجرا در آمد و مردم را دچار مشقات تحمل ناپذیر ساخت . این گفته منسوب به انگلیسی هاست که به نظر آن دولت استعماری ، برای تسلط و حکومت بر مردم ایران ، باید آنها را گرسنه نگهداشت و در مورد عربها عکس آن رفتار نمود . آنها در نتیجۀ چند قرن تسلط بر ملل شرق میانه ، بدین امر اعتقاد یافته اند که ایرانیها اگر سیر باشند سر به طغیان و شورش برمیدارند ولی عربها اگر گرسنه بمانند چنین میکنند . این بود که بعد از شهریور 1320 این روش رابشدت در ایران به مرحلۀ اجرا درآوردند و بیشتر شهرها منجمله اردبیل را با یک قحطی مصنوعی مواجه ساختند .در آن زمان جنگ در حدّ اعلای شدت بود و نیروهای آلمان درجبهه های شرق و غرب روزگار را بر متفقین تیره کرده بود .در نتیجه نیروی انسانی اینها ، بویژه روسها ، که با شدت تمام مورد حمله بودند و بار سنگین جنگ و تلفات آنرا بردوش می کشیدند ، صرف امور جنگی میشد و برای کشت و برداشت و تامین نیازمندیهای غذائی امکان کمتری باقی بود و از اینرو غلات موجود در اردبیل غنیمتی برای آنها بحساب می آمد . این بود که از یک هفته بعد از استقرار ارتش سرخ در اردبیل ، انبارهای غلات ، اعم از دولتی یا خصوصی بدست آنها افتاد و کاروان کامیونهای روسی شب و روز گندم و جو و هرگونه دانه های خوردنی را که موجود بود بار کرده از این شهر برد و آنچه را که برای خوراک خود اهالی لازم بود برای مصارف آنها به روسیه انتقال داد . روسها تنها به غلات وحبوبات نیاز نداشتند بلکه تعداد زیادی گاو و گوسفند و حتی اسب و الاغ را نیز خریداری کرده گوشت آنها را بصورت « کنسرو » درآورده در حلبی های بزرگ برای سربازان خود به جبهه های جنگ می فرستادند .

اما انگلیسیها که هندوستان و استرالیا و کانادا را در اختیار داشتند از حیث مواد خوراکی کمتر تحت فشار بودند لذا از راه موذیگری به طریق دیگری مردم را در تنگنا قرار میدادند بدین معنی در نقاطی که به تصرف در آورده بودند مایحتاج عمومی را به قیمت گزافی خریداری کرده معدوم مینمودند و سکنه را بدینوسیله برای تهیۀ نان و سایر ضروریات زندگی مشغول میداشتند تا مبادا فراغتی پیدا کنند و درصدد اقدامات ایذائی علیه مهاجمین برآیند . انگلیسی ها خرمنهای غلات را با بهای گزاف ، که با اسکناسهای تازۀ ایرانی می پرداختند ، خریداری کرده در همانجا آتش می زدند و مایحتاج دیگر مردم نظیر روغن و لبنیات را با تطمیع فروشندگان ابتیاع نموده در رودخانه ها و بیابانها از بین می بردند و شنیدنی است که گفته میشد آن اسکناسها ، که آنها بابت بهای اجناس مذکور می پرداختند ، بدون آنکه بانک ملّی ایران ، ناشر قانونی آنروز اسکناس در ایران اطلاع داشته باشد ، در انگلستان چاپ و بوسیلۀ ارتش و دیگر ماموران آن دولت در این کشور در جریان خرید و فروش گذاشته می شد . اردبیل قبل از آنهم در تاریخ طولانی خود قحطی های زیادی دیده بود . سال 1288 قمری که مجاعۀ بسیار سختی در آن اتفاق افتاد ه بود هنوز هم بنام « هشتادوهشت » شهرت دارد و همچنین قحطی های مهلک دیگری مانند «جفته ئیلی » و « اوچ تومن لیک ئیلی » در این منطقه اتفاق افتاده و بر اثر آن نیز شیوع طاعون چندین هزار نفر را در این ولایت به هلاکت رسانده و مبداء تاریخی برای مردم این دیار گردیده است .

[ دوشنبه ششم دی 1389 ] [ 21:23 ] [ اسماعيل عليمحمدي ثمرين ]

[ ]

جنگ جهانی دوم

کسانی که با تاریخ عمومی آشنایی دارند سوم شهریور 1320 خورشیدی را در سرنوشت کشور کهنسال ایران و حتی در جهان نقطۀ عطفی میدانند و دربارۀ آن سخنان زیادی در کتابها و مقالات خوانده اند .در آن روز کشور ایران ، در عین بی طرفی ، مورد تهاجم دو همسایۀ قوی خود از شمال و جنوب قرار گرفت و قسمتی از مملکت به زیر اشغال نیروهای مسلح روس و انگلیس جهانخوار در آمد .

خلاصۀ مطلب از این قرار است که بعد از جنگ جهانی اول ، که در آن آلمان شکست خورده بود ، متعصبین نژاد ژرمن ، بویژه در خود آلمان به فکر تلافی و انتقام افتادند و حزب تندروئی بنام « نازی » بوجود آوردند . این حزب در اندک مدتی با تهیج احسا سات ملی قدرت و وسعت زیادی یافت و سرانجام حکومت آن کشور را در د ست گرفت و با رهبری شخصی بنام « آدولف هیتلر » ، که دشمنانش او را دیوانه دانسته اند ، نیروی مسلح بزرگی برای آلمان ترتیب داد و با کمک آن بر کشورهای اتریش و چکسلواکی تجاوز کرد . پیشرفت روز افزون نظا می آلمان دولتهای اروپا و منجمله انگلیس و فرانسه را به فکر مقابله انداخت و آنها نیز به موازات تقویت نیروهای خود ، پیمانهای اتفاق و همکاریهای نظا می با هم منعقد ساختند و تدابیر جنگی وسیعی ، مثل احداث خط دفاعی « ماژینو » در فرانسه ، بعمل آوردند . لهستان در شرق آلمان برای راه یافتن به دریا بندری بنام « دانتزیک » در کنار دریای بالتیک را در اختیار داشت و راه باریکی از داخل خاک آلمان آن کشور را با بندر مذکور مربوط می ساخت ولی آلمانها همواره بدین امر اعتراض داشتند و بندر دانتزیک و دالان مربوط بدان را از آن خود میدانستند .